Zwingfestival 2010

Zonnig, bewolkt, twijfel maar gedurende het Zwingcafé bleef het droog. Het publiek werd ook déze middag weer vóórverwarmd door Frans de Leef en Henk Anijs. Met liedjes als “Sophietje” en “Gerrit” zat de stemming er al snel in. Zoals U op deze site had kunnen lezen noem ik het Zwingfestival een “gratis evenement”. Frans de Leef vroeg aan het publiek (en de tribune zat vól hoor) “Wie heeft er vijf euro entree betaald….?”
Slechts één persoon heb ik een hand op zien steken. Iemand op leeftijd, zeg maar. “Heeft U geen 65+ pas dan?” vroeg Frans. Die had de bezoeker wél. Commentaar van Frans: “Had die pas laten zien. Had je vijf euro bespaard”. Ik zei het al, wie even op let heeft gratis toegang tot het Zwingfestival.

Na het Zwingcafé was het de beurt aan John West. Ook hij wist het publiek op te zwepen en méé te slepen. Er werd gezwingd dat het een lieve lust was.
Slager Garrie (niet een slagersvrouw maar gewoon een vrouw die slager van beroep is) vond het nodig om ondanks haar gescheurde kuitbeenspier, de tribune in te klimmen om dichter bij het publiek te zijn. Dat zal haar een dag later wel opbreken vrees ik. Ook háár optreden werd zeer enthousiast ontvangen. Er werd meegeklapt en meegezongen dat het een lieve lust was.
Het Surinaamse vrouwenkoor Afimo bracht bijna onverstaanbare (Surinaamse) liedjes ten gehore maar, hadden een woordvoerster/gitariste die het publiek vertelde wat er nou precies gezongen werd. Dat maakte het allemaal een stuk duidelijker en zorgde er zelfs voor dat het publiek reageerde op de tekst “Omhels mij”. Er werd direct massaal ge-omhelst. Okay, da’s wat overdreven maar er werd wel degelijk hier en daar wat geknuffeld.
De pianomuziek en de zangkwaliteiten van Captain Midnight waren ook van méézingkwaliteit. André Hazes, dat doet het altijd goed natuurlijk.
Ná de piano, Braziliaanse muziek van een speciaal voor het Zwingfestival opgezet project van de R.G. Ruijs Stichting, het Koorenhuis en Cultuuranker Escamp: “Land & Lied”. Het fijne van dit project weet ik niet maar wat ik wél weet is dat niemand van de artiesten óóit eerder op een podium had gestaan en dat velen ervan zelfs nog nooit gezongen hadden. Dat is deze dames uit Escamp in slechts zes lessen geleerd. En ze brachten het er prima van af.
Robuust was een band die wist welke zwing er bij dit festival hoort. Lekker bekende nummers van o.a. De Dijk, een heerlijke saxofoniste en een geluid om van te dromen. Deze band heeft wat wij oudjes vroeger “swoeng” noemden. Ach, swoeng of zwing, “as ge maar leut hebt”.
Vergeet ik in alle swang bijna Stefan Torenbeek. Compleet met twee violisten en een klarinetspeler liet hij het publiek horen wat moderne muziek met klassieke muziek kan doen. Of andersom.

En toen en toen en toen… kwam ik erachter waarom het Zwingfestival in het Openluchttheater gehouden wordt. Men zegt wel eens: “Het dak ging eraf”…. Nou…dat scheelde niet veel toen Marianne Weber het podium betrad. De tent stond op zijn kop. Al had het gestortregend op dat moment, dan was nog steeds iedereen blijven zitten. Ik wist dat er fans aanwezig waren, maar dit sloeg alles. De presentatoren hadden van te voren gezegd dat iedereen, die tijdens het optreden van Mw. Weber het podium op zou klimmen er subiet afgemikt zouden worden (zachtzinnig, maar wel resoluut). Er werd een muziekje opgezet en iedereen die de behoefte had om eens op een podium te staan kreeg de kans van hun leven. Daarna was het over en sluiten en was het podium voor niemand anders dan Marianne Weber. Ik was niet zo blij met zo’n beroemde zangeres op het podium. Het was afgeladen pal voor het podium. Iedereen wilde foto’s maken en stond met mobieltjes en fototoestellen in MIJN weg. Die ultieme foto wil IK natuurlijk voor U maken. Bij de eerste toon uit de keel van Marianne Weber was het publiek verkocht. Uitzinnig en vol overtuiging werd er meegezongen met oude en nieuwe hits. Er werden Marianne bloemen gegeven tijdens haar optreden en wie het lef had, kroop stiekem tóch het podium op. Kinderen werden, ondanks het podiumverbod, tóch door Marianne begroet en ze ging bereidwillig met hen op de foto. Er werden aardig wat bloemen aan Marianne gegeven. Vooral witte rozen, viel mij op.

Het Zwingfestival 2010 was weer heerlijk geslaagd. Als ik een vergelijking moet maken dan leek het op een stampot met een kuiltje. Marianne Weber was dan de jus die in dat kuiltje hoort, zodat je maaltijd compleet is.

Ik heb het weer waanzinnig naar mijn zin gehad.

Op naar Zwingfestival nummer acht. Nog maar een maand of twaalf te gaan.

Graag tot dan.

Kimm/Ed 22aug10