Mirjam 09
Het is vreselijk warm in het verhoorkamertje aan de Heemstraat. ‘Zouden ze hier ook dertig procent energie belasting moeten betalen?’ vraagt Mirjam zich af. Verveelt bladert ze door de folders van allerlei meldpunten en promotie materiaal. Zo is er voor de inbraakpreventie hang en sluitwerk, camera beveiliging en een politie keurmerk veilig wonen.
De warmte en het leesvoer maken haar slaperig. Ze heeft geen idee van tijd, want er zijn geen ramen in het kamertje en haar mobiele ligt ook thuis en. Verder weet zij geen een telefoon nummer meer uit het hoofd, behalve haar eigen. De agenten zijn vriendelijk: zij hebben haar thee gegeven en extra koekjes, ondanks dat zij het druk hebben.
Het wachten is tot manlief thuis is en naar het bureau komt met IDkaart en geld. Aan zijn humeur wil zij nu liever niet denken. En ook niet hoe het met haar kinderen is. Haar vriendin Sammy is gewend dat zij vaak te laat is om de kids af te halen. Dan wacht Sammy tot Mirjam gearriveerd is.
Het is eigenlijk nooit voorgekomen dat Mirjam niet kwam opdagen. Ze hoopt dat Sammy de kinderen heeft meegenomen. Maar evengoed zal zij zich wel zorgen maken. En de kinderen begrijpen er natuurlijk ook niets van. Mirjam sluit haar ogen en probeert aan mooie dingen te denken. Zij schrikt op als Anneke de wijkagente binnen komt met een kop thee in haar hand.
‘Mirjam, wat heb jij nu weer uitgespookt?’ vraagt Anneke verwonderd. ‘Is het mogelijk dat ik een paar dagen kan zitten in plaats van boeten?’ grapt Mirjam. Anneke lacht en zegt dat dit verleden tijd is. Of ze liever een taakstraf heeft? en echt heel erg jammer van die bekeuringen! zij kan ze niet meer ongedaan maken… al zou ze nog zo graag willen. Mirjam weet dat ze het meent.
Pech dat Anneke haar niet betrapte in dat urinoir. Zeker weten dat zij dan niet op het politie bureau had moeten wachten, maar met een gesprek ervan af was gekomen. ‘Hoe laat is het?’ Anneke kijkt op haar pols: ‘Vijf uur, wanneer mag je weg?’ Over een uurtje kan ze proberen of de huis telefoon wordt opgenomen.
‘Wist jij dat je tegenwoordig in de trein bij kaartcontrole je ID moet laten zien aan conducteurs?’ ‘Ja als er iets aan de hand is met je OV chip kaart’ antwoordt Anneke. ‘Niks Oh Vee chips, met een on line betaald en geprint kaartje, tegen fraude beweerde de conducteur, wat natuurlijk complete bullshit is.’ Mirjam kan niet geloven dat de conducteur dit echt gelooft. Het is opnieuw een controle staat geworden.
Maar de staat controleren is niet aan de orde. De staat 'controleert' zich zelf en dat is nu de wanorde.
mirjam/ xandra 30jan12